Epilepsie vormt vaak een aspect van een meervoudig stoornisbeeld. We spreken dan over een syndroombeeld. Epilepsie kent vele syndromen. Het is belangrijk om tot een medische syndroomdiagnose te komen omdat dit de therapiekeuze beïnvloedt en een prognostische betekenis heeft.
Elk epilepsiesyndroom heeft zijn eigen specifieke kenmerken: in soort aanval(len), het EEG-beeld, de leeftijd waarop het syndroom ontstaat en de invloed op de intelligentie en het gedrag van het kind. Vaak is de oorzaak van epilepsiesyndromen (nog) niet bekend. Voor lang niet alle kinderen met epilepsie kan even gemakkelijk worden vastgesteld welk syndroom ze hebben. Sommigen hebben een paar kenmerken van het ene syndroom en een paar van een ander. Er kunnen jaren overheen gaan om tot de juiste diagnose te komen. Bovendien zijn er ook syndromen die later overgaan in andere syndromen of epilepsievormen.
Enkele voorbeelden van de meest voorkomende syndroombeelden in de schoolgaande leeftijd:
Koortsstuipen worden niet tot epilepsie gerekend. Ongeveer vijf procent van de kinderen krijgt een keer een koortsconvulsie. Van deze groep ontwikkelt slechts vijf tot tien procent later daadwerkelijk epilepsie.
Leeftijd: uit zich vaak in de eerste vijf levensjaren.
Erfelijk: ja
Aanvallen: Dit syndroom wordt ook wel omschreven als de myoclonische-astatische (dwz aanvallen met een schokje in armen/schouders en/of knikje van het hoofd gevolgd door een spierverslapping van het hele lichaam) vorm van het syndroom van Lennox-Gastaut. • Prognose: Het heeft minder hersenbeschadiging en verstandelijke beperking tot gevolg dan het syndroom van Lennox-Gastaut. Mensen met dit syndroom reageren bovendien beter op de behandeling.
Deze epilepsie behoort tot de categorie kwaadaardige epilepsiesyndromen.
Bronnen:
- Episcoop jaargangen 2003-2004-2005
-
‘Het indiceren van leerlingen met epilepsie voor leerlinggebonden financiering, een handreiking’ - LCTI 2007
