Puzzelen naar een oplossing

Wat is er toch met Alfons aan de hand? Waarom maakt hij ruzie met zijn vriendjes tijdens de pauze? Hoe komt het dat zijn leerprestaties tegenvallen, zelfs na een jaar zittenblijven?

Met deze vragen werd de tienjarige Alfons aangemeld bij het LWOE. Zijn moeder was wanhopig en kon haar tranen nauwelijks bedwingen tijdens het eerste telefoongesprek. Zijn vader vond dat Alfons wel wat harder aangepakt mocht worden. De juf begon te twijfelen aan zichzelf: lag het soms aan haar dat Alfons niets leek bij te leren en bovendien steeds onhandelbaarder werd?

Woedeaanvallen
En Alfons zelf? Hij raakt het spoor steeds meer bijster. Hoewel hij bijna twee jaar ouder is dan zijn klasgenoten, gedraagt hij zich soms jonger. Hij baalt van zijn eigen woedeaanvallen, maar het lukt hem vaak niet om zich te beheersen.

Hoe komt het toch?
Of de epilepsie de oorzaak is van al deze problemen? Niemand weet het. Toen Alfons negen was, ontwikkelde hij absences, waarvoor hij het medicijn Depakine kreeg voorgeschreven. Daarna werden geen aanvalletjes meer gezien. Zijn intelligentie is voldoende voor een normale schoolloopbaan. Wel is het opvallend dat hij veel meer aanleg heeft voor praktische taken dan voor opdrachten die met taal te maken hebben. Ook zijn geheugen laat te wensen over.

De aanleiding
De aanmelding komt vlak voor de zomervakantie. Alfons heeft geen fijn schooljaar achter de rug. Hij was begonnen in groep zes, maar na een paar maanden werd hij teruggeplaatst naar groep vijf. Helaas bleek dat geen oplossing voor de problemen: ook in deze klas kan hij niet meekomen. Alfons komt regelmatig huilend en gefrustreerd thuis uit school. Didactisch onderzoek laat een achterstand van twee jaar zien en bij rekenen is sprake van forse automatiseringsproblemen.

Op zoek
Een jaar lang wordt Alfons intensief geobserveerd en onderzocht. Iedereen wil graag een verklaring voor zijn gedrag en leerachterstand. Uiteindelijk blijken twee factoren van doorslaggevend belang: een forse vorm van dyslexie en grote problemen met plannen en organiseren door een frontaalkwab die niet optimaal functioneert. In dit hersengebied zit ook zijn epilepsie. Ook al heeft hij geen aanvalletjes meer, hier worden nog wel afwijkingen gezien op het EEG.

Aha!
Nu kan worden gewerkt aan de terugkeer van het zelfvertrouwen: een eerste voorwaarde voor schoolsucces. Alfons krijgt begrip en erkenning voor zijn probleem en dit is voor hem een grote opluchting. De leerkracht durft hem minder werk te geven, zodat hij niet altijd als laatste klaar is. Zijn vader weet nu dat Alfons niet lui is en wil hem dolgraag helpen en ondersteunen.

Aangepaste lesstof
In overleg met de intern begeleider besluiten we voor Alfons in groep zeven en acht de lesstof te selecteren die voor hem van belang is voor een goede start op het VMBO. In de laatste jaren op de basisschool bloeit hij op en kan hij een sterke kant ontwikkelen: Alfons blijkt uitstekend te kunnen omgaan met computers. Hij helpt niet alleen zijn medeleerlingen als ze vastlopen, maar ook zijn meester!

De toekomst voor Alfons
Op het VMBO is Engels een groot struikelblok, maar hij haalt toch zijn diploma in vier jaar. En daarna? Alfons kan niet wachten tot hij kan beginnen aan zijn MBO-opleiding tot computerprogrammeur. Gelukkig speelt zijn epilepsie geen rol meer.

Christine Kleywegt, scholingscoördinator