Ik heb epilepsie, maar ik wil er liever niet over praten………..

Groter groeien met epilepsie betekent ook leren zeggen wat er aan de hand is en wat je nodig hebt. Hiervoor moeten kinderen zelfstandiger en weerbaarder worden. Vooral bij kinderen met sociaal-emotionele problemen kan dit een uitdaging zijn. Een onderwijskundig begeleider leert leerlingen stapsgewijs zelf na te denken over hun zorgvraag en versterkt hen op sociaal-emotioneel gebied.

Voorbereiden op voortgezet onderwijs
Na de zomervakantie hervat ik de begeleiding van een basisschoolleerling die nu in groep 7 zit. Een goed moment om de jongen langzamerhand voor te bereiden op het voortgezet onderwijs. De basisschool is veilig voor hem en zijn groep is een prettige groep.

Zijn leerontwikkeling verloopt goed. De zorgen liggen meer op sociaal-emotioneel gebied. Hij kan snel emotioneel reageren en hij uit zich moeilijk tegenover volwassenen. Vooral het onderwerp epilepsie is voor hem moeilijk bespreekbaar. 

Te dichtbij
Na drie kwartier observatie in de groep nodig ik de leerling uit voor een gesprek in een aparte ruimte. Hij zegt ‘goed’, wanneer ik vraag hoe het met hem gaat. Aan zijn reactie zie ik dat hij denkt: ‘gelukkig, deze vraag hebben we weer gehad’. Ik stel nog enkele vragen waarop de leerling - zo lijkt het - een sociaal wenselijk antwoord geeft. Langzamerhand ga ik met mijn vragen meer de diepte in en begin ik over zijn epilepsie. Zodra ik het woord noem, worden zijn ogen verdacht vochtig. Een waarschuwing dat het gesprek te dichtbij komt.

Hij antwoordt kort op de vragen die volgen en vertelt dat hij binnenkort weer naar de neuroloog moet die zijn medicatie aan het verminderen is. Ik merk dat de emotie steeds groter wordt, maar wil niet dat zijn tranen echt tevoorschijn komen en beëindig het gesprek. Dan kunnen we de volgende de keer verder praten over wat hem zo dwars zit. En misschien lukt het hem dan al om te verwoorden wat hem zou kunnen helpen. 

Stap voor stap
Voor vandaag is de missie geslaagd. De leerling is buiten de groep geweest en heeft een kort gesprek gehad met iemand die hij niet echt kent en waarin een voor hem beladen onderwerp kort aangestipt is. Er is nog voldoende tijd om hem stapsgewijs weerbaarder te maken voor het voortgezet onderwijs. Het is immers nog maar de start van groep 7. 

Samen werken aan een doel
De ouders zijn blij met de stap die ik in overleg met de leerkracht heb gezet. Zij zijn thuis ook bewust bezig de zelfstandigheid van hun zoon te vergroten.

De ouders werken zelf aan het proces van loslaten. Zij zien in dat ze hem, door zijn epilepsie, meer moesten beschermen. Maar nu het zo goed gaat met zijn epilepsie en het leren, is dat niet meer nodig. En dat vraagt een omschakeling die tijd kost. Daar is begrip voor.

Zo helpen we samen - school, ouders en ik - de jongen op weg naar zelfstandigheid en weerbaar zijn.

 

Jasper Beekhuis, Onderwijskundig Begeleider LWOE