Ondersteuning bij sociale contacten

Iedere ouder en leerkracht kent de taferelen op het schoolplein wanneer de bel is gegaan. Kinderen die op wachtende ouders afrennen en vragen of ze mogen afspreken bij een klasgenootje. Wanneer het stralende kind dan een koffertje meebrengt met noodmedicatie en een protocol hoe te handelen bij een aanval, slaat enthousiasme vaak om in angst.

Kinderen met epilepsie en hun ouders kunnen niet voorspellen wanneer een aanval komt. Ze kunnen wel omstandigheden vermijden en patronen herkennen, maar zekerheid is er niet. Dat maakt het maken van sociale afspraken voor kinderen met epilepsie soms moeilijk.

Angst en onzekerheid wegnemen
Wanneer klasgenoten en hun ouders goed op de hoogte zijn van de gevolgen van de epilepsie kunnen zij hier beter mee omgaan. Als onderwijskundig begeleider kan ik hierin een rol spelen. Ik geef voorlichting over epilepsie in het algemeen en voor het kind dat zij kennen in het bijzonder. Ik leg uit hoe de aanvallen eruit zien en hoe je moet handelen. Voorlichting tijdens de klassenavond schept duidelijkheid, maar neemt vooral angst en onzekerheid weg. Dat voorkomt vervelende situaties op het schoolplein.

Moeder mee op excursie
Eenmaal op het voortgezet onderwijs sta je als ouder niet meer op het plein met andere ouders. Het aantal excursies neemt echter toe en de afstanden tot de woonplaats ook. Soms kan het nodig zijn dat de ouder van het kind met epilepsie meegaat. Weinig pubers staan te springen om hun moeder mee te nemen op een excursie. Ook hier kunnen we met goede voorlichting veel ongemakkelijke situaties voorkomen. Pubers reageren vaak primair. Juist voorlichting maakt hen bewust van zaken en geeft hen de mogelijkheid op een goede manier op deze situatie te reageren.

Begeleiding in sociale contacten
Naast leerstofgebonden zaken kun je kinderen met epilepsie begeleiden in sociale contacten buiten hun klas. Het voelt goed om op deze manier te helpen, zodat zij goed in hun vel zitten. De positieve reacties geven mij een voldaan gevoel. Maar het beste resultaat is de grijns van de puber die vertelt dat zijn moeder best mee mag op excursie.

Suzanne van Haren, onderwijskundig begeleider