Eerste hulp bij aanvallen: waarom een protocol?

 

Het werk van een onderwijskundig begeleider beperkt zich niet alleen tot leerlingen met epilepsie en leerproblemen. Ik word benaderd door een basisschool waar een goed functionerende kleuter met epilepsie gaat starten. Een protocol ‘Eerste hulp bij aanvallen’ bereidt de leerkrachten goed voor op een eventuele aanval.

Het jongetje heeft op de naastgelegen peuterspeelzaal een tonisch-clonische aanval doorgemaakt. Zo’n aanval vereist goede zorg en maakt eveneens een grote indruk op de omgeving. De nieuwe school wil graag een protocol, zodat leerkrachten weten hoe zij moeten handelen bij een aanval. Ook is het team op zoek naar kennis - over epilepsie en onderwijs- die zij nodig hebben om goede onderwijszorg aan de leerling te kunnen verlenen. 

Overleg met ouders 
Om het protocol op te kunnen stellen is het nodig dat ik overleg met de ouders. Zij kennen de uitingsvorm van de epileptische aanval bij hun kind goed. Ook zijn zij op de hoogte van het actuele behandelbeleid dat de arts heeft voorgeschreven. De arts schrijft voor op welk moment bijvoorbeeld noodmedicatie noodzakelijk is als de aanval niet vanzelf stopt. Soms bevat het behandelplan ook leefregels. 

Basisvoorlichting aan het schoolteam
In het protocol neem ik alle noodzakelijke informatie op. Vervolgens geef ik basisvoorlichting aan het hele schoolteam over epilepsie en onderwijs. We kijken samen naar een filmpje van een tonisch-clonische aanval en bespreken dan stap voor stap het hele ‘Eerste Hulp Bij Aanvallen’-protocol. 

Goede interne afspraken
Door de voorlichting aan alle docenten is de inhoud van het protocol bekend. Het team heeft goede interne afspraken gemaakt over het handelen bij een aanval en voelt zich competent. Het is belangrijk in de toekomst het protocol up to date te houden. Ouders hebben op dit gebied ook een belangrijke taak. Wanneer het behandelbeleid van de arts verandert, dient ook het protocol te worden bijgesteld.

Met een gerust hart aan de slag
De directie van de school verzoekt mij later om voorlichting te geven aan de kleuters over epilepsie. Zo zijn zij bij het optreden van een aanval enigszins voorbereid. Met deze laatste stap hoopt de school met een gerust hart aan de slag te kunnen gaan met hun nieuwe kleuter. 

Leonie Bloemendaal, onderwijskundig begeleider