8 X 4 = uhhh……?

Rens is een jongen met epilepsie en zit in groep 5 van de basisschool. Hij heeft veel moeite met rekenen en vindt dit vak dan ook niet leuk. Als onderwijskundig begeleider van het LWOE heeft de school mij om advies gevraagd. Hoe kunnen we Rens weer plezier terug geven in het rekenen? 

 

  

Als er een kind met epilepsie wordt aangemeld voor onderwijskundige begeleiding, volgt er zo snel mogelijk een afspraak  voor een klassenbezoek met  een observatie en een gesprekje met het kind. Aansluitend vindt er een gesprek plaats met alle betrokkenen op school, waarvoor ook de ouders zijn uitgenodigd. Zo startte ik ook de begeleiding van Rens.   

Een gesprek over wat je leuk en lastig vindt
Na de observatie in de klas,  had ik een gesprekje met Rens. Tijdens dit gesprek liet ik hem vertellen over zijn hobby’s, dingen waar hij heel goed in is en die hij leuk vindt. Bijvoorbeeld een beker die hij laatst gewonnen had met een voetbaltoernooi en een logeerpartijtje bij opa en oma.  Ook onderwerpen waarover hij niet zo gemakkelijk praat en wat hij moeilijk vindt, kwamen aan bod. Hij vertelde over een ruzie met vriendjes en dat hij het heel vervelend vindt als hij op school een epileptische aanval krijgt. Kinderen (vanaf 9 á 10 jaar) kunnen heel vaak haarfijn vertellen wat ze goed en minder goed kunnen en kennen. Als je doorvraagt geven ze vaak zelf aan wat ze echt heel lastig vinden. Rens krijgt zijn rekentaak nooit af. De tafeltjes onthouden vindt hij heel moeilijk. Het snel oproepen van een antwoord van een tafelsommetje duurt vaak lang. De ‘Tempo Toets’ vindt hij dan ook heel vervelend. “De andere kinderen weten het wel en ook veel sneller!“    

Rekenmotivatie
Rekenproblemen komen bij kinderen met epilepsie regelmatig voor. Zij hebben daarbij vaak  moeite met aandacht en concentratie. Ook tempo- en geheugenproblemen worden vaak gemeld. Het is heel frustrerend als een kind een bepaald tafeltje thuis heel erg goed heeft  geoefend, maar vervolgens op school het bewuste tafeltje niet meer zo snel kan oproepen of erger nog, helemaal is vergeten. Dit soort problemen komt vaak voor. De rekenmotivatie kan daardoor flink dalen. Om dit tegen te gaan geef ik de leerkracht adviezen en proberen we te komen tot afspraken voor de begeleiding in de klas. Bijvoorbeeld: geef een kind een tafelkaart waarop het  kan ‘spieken’. Dit geeft al een heleboel minder stress. Baken de oefenstof  af. Het kind heeft immers meer bedenktijd en soms ‘opzoektijd’ nodig.  Van 3 rijtjes maakt het kind bijvoorbeeld van elk rijtje de laatste 3 sommen. Ja zeker, de laatste van elk rijtje! Want dan heeft het kind ook de laatste sommetjes gemaakt en heeft het ‘alles af’. En dat motiveert! Hulpmiddelen (zoals een tafelkaart) om een kind te helpen bij iets wat hij moeilijk vindt, is toegestaan. Ook tijdens de CITO-toetsen. Noteer dit dan wel binnen het Leerlingvolgsysteem (LVS).  

Waarom zou je een kind met geheugen-, tempo en automatiseringsproblemen niet een beetje helpen met een geheugensteuntje? Een tafelkaart, kladblaadje en ‘spiekboekje’ hebben Rens geholpen om weer meer zin te krijgen in rekenen. 

 

Jan Bosmans, onderwijskundig begeleider

   

Om privacy redenen is in dit blog een fictieve naam gebruikt.